In vrijheid verbonden

Vandaag ben ik negen jaar samen met mijn ‘verkering’ Rutger. We ontmoetten elkaar op 9 juni, maar we zoenden pas ver na twaalven die avond, dus hij vindt dat ons jubileum op 10 juni is.
Ik keur het goed. Het maakt me geen bal uit. Ik moet hem er toch elk jaar weer aan herinneren en we ‘doen’ er toch niet veel mee..

Vroeger hechtte ik meer aan dat soort data, met mijn ex had ik allerlei vaste vieringen en vooral vaste rituelen. Ik vond dat een tijdje leuk, maar het ging wringen en vervelen. Hij hield daar stevig aan vast, ik wilde ruimte en flexibiliteit. Zo wilde ik in 2004 absoluut het kerstfeest van mijn werk niet missen, alleen maar omdat ik om 0.00 u jarig was en we dat ‘altijd op dat tijdstip vierden door elkaar cadeaus te geven’. Ik hou van feestjes – en de feestjes van SZW waren toen echt legendarisch – dus ik vond het nogal suf dat hij daar zo moeilijk over deed. We konden toch de volgende dag mijn verjaardag vieren? Niet zo vreemd dat we niet meer samen zijn, er waren meer van dit soort beklemmende factoren in die relatie…

Maar goed. Anno 2021 ben ik dus alweer negen jaar samen met de vader van mijn kinderen. Ik noem hem zo, omdat ik geloof dat onze kinderen Elodi en Tiurin de hoofdreden zijn dat hij en ik bij elkaar zijn. Dat klinkt wellicht weinig passievol en over the top filmliefde… En dat is ook zo. Niet dat er geen liefde is, maar het is geen gemakkelijke liefde. Wij beleven geen rozengeur & maneschijn verhaal. Ik kan er hele boeken over vol schrijven, maar dat is voor later.

Rutger en ik zijn allebei niet de gemakkelijkste in de omgang. We hebben allebei een rugzak vol bagage die er al in gepropt is toen wij nog ‘veilig’ in de buiken van onze moeders zaten. Daarna is ie gestaag verder gevuld door onszelf en anderen met bakken intense levenservaringen. Die rugzak weegt nogal en van tijd tot tijd in onze levens vielen we achterover door het gewicht. Of plat op onze bek doordat we door de knieën zakten. Soms vallen en smakken we nog wel eens. Ook samen. Achterover of voorover met de koppen tegen elkaar. Telkens uit verbinding met de ander, of met onszelf.

Een week voor de eerste lockdown in 2020 kon ik de verbinding tussen ons niet meer vinden. En vervolgens zaten we maanden met elkaar ‘opgesloten’. Gelukkig had ik mijn atelier als toevluchtsoord voor mijzelf en mijn werk. Ik heb er hele weekenden vertoefd. Na enkele maanden lukte het om opnieuw te verbinden. Het was echt een hernieuwde verbinding, een bijzondere reset op een dieper niveau. Nog altijd niet gemakkelijk en simpel, maar wel met meer openheid, eerlijkheid, eigenheid, vrijheid, moed en vertrouwen.

Woorden die ik nooit eerder heb ervaren in een liefdesrelatie. Waarden die ik essentieel vind, maar ook scary as hell. Hunkeren naar diepe verbinding met een geliefde betekent niet automatisch het durven of kunnen aangaan van die werkelijke verbinding. Toch niet als je bent opgegroeid bent met een overdosis onveiligheid en verlies, zoals ik.

Voor wie mij kent, klinkt dat misschien vreemd. Ik ben een teamplayer en ik zie mensen. Ik hou ervan om me in groepen te bewegen en connectie te maken met iedereen in ‘het team’. Dat deed ik als werknemer destijds, en als mens. Maar ik hou van diversiteit en van me vrij voelen, ook in vriendschappen en relaties. Ik zit niet graag vast. Ik word niet graag beperkt door grenzen en regels, en vooral niet door eentonigheid en uniformiteit. In mijn studentenjaarclub hield ik het precies één jaar vol en voelde ik vanaf het begin ongemak over ‘groepsuitingen’ en het verplichte samen eten elke woensdag. Terwijl ik met alle vrouwen in die club een connectie voelde. Maar ik hou van verbinden op afstand. Ik hecht zeer aan mijn ‘vrije positie’ in de wereld.

Rutger en ik hebben elkaar ontmoet in dit leven om diep te leren verbinden. Ieder op onze eigen manier en wij samen. In vrijheid verbonden leven. Dat is mijn ideaal. Elke dag leer ik meer over wat dat betekent voor mij. Hoe ik dat wil invullen. Ja, ik. Want zonder mij is er geen wij. Ik geloof absoluut dat we meer zijn dan de som der delen, maar zonder die delen is er voor mij geen som. En dat leer ik eindelijk op mijn 45e.

Geen idee of het ‘ons lukt’ om de som te blijven in de klassieke vorm die ‘hoeksteen van de samenleving’ heet. HET GEZIN dat in één huis samenleeft. Getrouwd, monogaam en als een compacte unit die alles samen doet. Heel eerlijk gezegd hoop ik van niet, want die hoeksteen maakt mij niet erg gelukkig. Ik hoop dat wij een eigen vorm vinden. Anders dan anders. Vrijer en opener dan dat. Een vorm waarin wij alle vier helemaal tot ons recht komen als mens. Niet alleen maar als moeder, vader, kinderen en dan nog een beetje partners en geliefden. Ik wens ons toe dat wij alle vier de benodigde ruimte nemen en geven aan elkaar, zodat we kunnen groeien en bloeien in veilige, liefdevolle verbinding met elkaar. Op onze eigen wijze.

Dus ik hoef niet perse een jubileum uitbundig of super romantisch te vieren. Als ik maar andere momenten van romantiek en feestelijkheden heb. Zo plakte Rutger al meermaals ongevraagd mijn lekke fietsband, al kan ik dat prima zelf. Een romantische daad van liefde vind ik. Het zal je niet verbazen dat ik meer ben van de woorden en de kaartjes, ook wel eens ‘gewoon’ tussendoor.

Wie weet halen we de 10 jaar alsnog in deze vorm, wie weet verbinden we ons ooit met een staatsrechtelijk document (zo klinkt trouwen wel heul aantrekkelijk, niet?), ik heb geen idee.
We zullen zien waar dit pad ons brengt en welke zijpaden hij en ik inslaan. Voor nu pauzeer ik even op een bankje in de zon om wat woorden over liefde in mij op te laten borrelen…dat kaartje schrijft zich niet vanzelf!

Eef

10 juni 2021

 

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *