Janken van liefde
 
Ik las vanmorgen een post van een vriendin die me vreselijk aan het huilen maakte. Haar woorden over haar verloren geliefde raakten me diep. Niet voor het eerst en waarschijnlijk niet voor het laatst.
Dat weet ik gelukkig zeker.
Ik snap dat dat egoïstisch klinkt, en dat is het ook.
 
Zij zal nooit kunnen ophouden met woorden geven aan haar verdriet. Aan haar liefde.
Aan de liefde die zij samen zijn al ontbreekt de ene fysieke helft.
Al verstommen de woorden van de ander als ook zij ooit sterft.
 
Het verhaal van hun liefde is nagelaten in woorden op papier. Zij kunnen doorgaan met raken.
Al maakt het allemaal geen bal uit. Ook die woorden zullen weer vergaan.
Opgaan in het niets dat alles is.
 
Vandaag mag ik me er gelukzalig aan laven. Dat klinkt absurd en egoïstisch, en dat is het ook.
Toch is het zo.
 
Ik mocht hun liefde van dichtbij zien in de tastbare wereld.
Al toonden zij samen voornamelijk hoe zichtbaar pure levensenergie kan zinderen.
Letterlijk zichtbaar, maar meer nog voelbaar in al je eigen zintuigen. Een trillen dat je mondhoeken deed opkrullen en je hart smelten van licht.
En nu nog, al stromen de tranen van verdriet over hun verlies erbij.
 
Misschien gek, maar ik geniet daar van.
Het donker en licht samen.
Alles samen tot het niets,
De volledigheid van liefde.
 
Gister sprak ik hierover met een vriend die ik eindelijk in tijden weer eens live kon zien. Een inspirerend mens, iemand die ik nu 22 jaar ken, al zag ik hem tussendoor bijna tien jaar niet.
Ook hij houdt zo van het contrast, van weten dat in de eeuwige beweging van het lemniscaat levensgeluk te vinden valt.
 
Wat was het heerlijk om weer samen een paar uurtjes in dezelfde energiebubbel te vertoeven.
Hij zei “Je zit weer een versnelling hoger”,
ik antwoordde: “Dat komt door dit, door ons. Als ik jou zie en spreek, gaat alles borrelen, zie ik overal gaatjes van blauwe lucht in een grijs wolkendek en groeit mijn ZIN in het leven!”
 
Hij zuchtte over zijn huidige vermoeidheid en krakkemikkigheid, ik heb eindelijk weer eens hard gelachen.
Om half elf kakten we allebei volledig in, oud en versleten als we zijn…
We besloten dat de wereld ons nog steeds nodig heeft, al weet de wereld dat zelf (nog) niet of niet meer.
Ik voelde me weer even 22, maar met de kennis van nu.
 
Er is altijd vriendschap.
Er is altijd liefde.
Ook in pijn en verdriet.
Ook in de dood.
 
Het leven is mooi mensen.
Altijd. Ook nu.
Juist nu.
 
Heb elkaar lief.
Met woorden.
Met raken.
 
💜

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *