Haar

Wat me vorige week overkwam, ik ben nog steeds ietwat in shock. Ik fietste naar huis vanaf de bloedbank waar ik zojuist mijn steentje had bijgedragen aan het welzijn van een onbekende ander. Bij het passeren van een fietser- op normale fietsafstand – snifte ik kort even. Ik herhaal, ik snifte even. Het is namelijk zo, ik krijg steevast een loopneus van fietsen, of het nu -10 is of 35+ dat maakt niet uit. De luchtstroom prikkelt mijn hooggevoelige neushaartjes en neusslijmvliezen en dat zorgt ervoor dat ik eigenlijk altijd wat sniffend op een fiets zit. Om de zoveel meter ‘haal ik dus mijn neus op’ – hetgeen een snuivend geluid maakt.
Oftewel, lucht naar binnen zuigen door je neus, niet snuiten of niezen of wat dan ook waarbij er slijm naar buiten komt. Nee, lucht inhaleren, snuffen.

Het snuffen en passeren van een vijftiger op de fiets gebeurde in dit geval dus gelijktijdig. Waarop deze man als door een wesp gestoken van me af stuurde naar rechts de berm in, terwijl hij me verwenste met de welluidende naam ‘kankerwijf!’. Ik schrok van zijn reactie, ik fietste met een tevreden gevoel in gedachten verzonken en was werkelijk met stomheid geslagen. Ik begreep direct dat deze man reageerde vanuit een Corona angst, en werkelijk dacht dat ik – ik kweet niet precies maar, ik denk op hem had gesnoven of zo? Of in de lucht snoot? Het geluid leek in de verste verte niet op een nies of spugen, dus het was me niet helemaal duidelijk waarvan ik werd beschuldigd..
Nogal verontwaardigd riep ik terug dat hij normaal moest doen en of dat ik gewoon mijn neus had opgehaald, verder niet. Dat was aanleiding voor hem om alle verbale remmen los te gooien. Na nog een paar kankerwijven in mijn richting hoorde ik een verwensing die mij nieuw was: ‘racist!’, gevolgd door skinhead, en dat zo’n 3-4 keer achter elkaar.

Werkelijk??! Ik in mijn knie lengte nette rok, met nette jas en hoge hakken een racistische skinhead? Op dat moment was me duidelijk dat deze man gewoon zijn pillen was vergeten nemen voordat hij naar buiten ging. Dat je zo bang bent voor Covid-19 en een passerend snif interpreteert als een nies is tot daaraan toe, maar dat je als licht gekleurde man (hij had duidelijk iets van Indonesisch bloed, en nee dat is dus niet veroordelend bedoeld, dat is een observatie) direct de ‘racisme-kaart’ speelt en een onbekende witte vrouw met gemillimeterd haar puur vanwege dat kapsel beoordeelt als een racistische skinhead….dan spoor je gewoon niet. Dan heb je nul mensenkennis en ontbreekt het je aan inschattingsvermogen en algemene ontwikkeling. En wat mij betreft kun je dan maar beter binnen blijven. Maar goed, dat is mijn mening.
Ik fietste ondertussen door met hem een meter of wat achter mij nog steeds roepend en tierend. We passeerden tientallen wandelaars die allemaal verbaasd opkeken, waardoor ik me nogal beschuldigd en veroordeeld begon te voelen. Dus ik riep hard terug dat hij voortaan zijn pillen niet moest vergeten als hij naar buiten ging en een idiote gek was. Ik weet het, ik kan het beter laten gaan en niet reageren, maar dat vind ik heel erg moeilijk. Zeker als iemand mij zo onterecht uitmaakt voor alles wat hij als vuil kan bedenken.

Dat doet mij altijd veel, onterecht beschuldigd worden van wat dan ook, maar zeker van iets wat ik zo ontzettend niet ben. Mensen gelijkwaardig behandelen staat juist hoog in mijn vaandel. En ja, ook ik ben zeker wel eens bevooroordeeld, maar een racist? Dat raakt me echt, al komt het van iemand die duidelijk in zijn eigen beperkte wereld zit.
Puur en alleen door mijn kapsel. Dat vind ik echt heftig om te merken. Het is namelijk niet voor het eerst dat ik uitgescholden word vanwege mijn gemillimeterde haar.

Ik heb dit kapsel nu anderhalf jaar en ik ben er heel erg blij mee. Al mijn hele leven heb ik een haat-liefde verhouding met mijn haar. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op lang haar. Als kind droomde ik al van een volle bos met grove krullen lang golvend haar dat wild en avontuurlijk wapperde in de wind. Het is helaas altijd bij dromen gebleven. Mijn haar bleef pluizig, steil en kwam nooit verder dan een beetje semi suf hangen.
Elf jaar geleden koos ik voor een kort kapsel, dat matchte beter met mijn pittige karakter en ineens had ik een zichtbare nek. Jarenlang was ik daar heel tevreden mee. Ik ben echter ontzettend grijs geworden de afgelopen vijf jaar – versneld door alle stress van mijn ploetermoederschap – en dat maakte mijn haar steeds stugger en onbuigzaam. Verven werkte niet meer, en bovendien had ik daar de puf niet meer voor. Het grijze Dalton hoofd dat mij in de spiegel aankeek, voelde eerder bitter dan pittig, laat staan golvend en avontuurlijk…
Ik had er eerst gewoon geen zin meer in, dealen met mijn haar. Al het gedoe. Elke maand naar de kapper voor iets waar ik niet gelukkig mee was. Steeds maar nadenken over wat ik ermee wilde, of ermee moest. Het voelde als een last, niet als een fijn deel van mijn lijf.

Dus het ging eraf. Ik wist dat het me goed staat, in 2012 heb ik het al eens gedaan. Toen wilde ik graag weten hoe de vorm van mijn hoofd was, en leek het me gewoon tof om te doen. Vlak erna ontmoette ik de vader van mijn kinderen, hij heeft dus in elk geval geen enkele moeite met een vrouw zonder lang haar. Op de een of andere manier liet ik het daarna toch weer groeien.

No more! Ik vind dit heerlijk! Het is geweldig om elke week zelf mijn haar te scheren, het heeft iets sensueels, heel lijflijk en intiem van mij. Het voelt lekker om de hele dag over mijn eigen bol te aaien. En het feit dat mijn haar altijd goed zit, niet kan verwaaien of verregenen is een verlichting van stress en gedoe. Ik hoef er niet meer mee bezig te zijn. Het geeft me peace of mind.

Maar ja, dan reken ik dus even buiten andere mensen. De samenleving vol beelden van hoe een vrouw eruit hoort te zien. Familie die vraagt of ik niet gezien word als ziek (lees kankerpatient) en dat toch het haar van een vrouw haar parel is? Weliswaar de oudere generatie, maar toch. Ook door vele jongere mensen – zowel vrouwen als mannen – word ik met opgetrokken wenkbrauwen bekeken op straat. Door veel mannen in de categorie ‘lesbo’ ingedeeld met één blik en soms een verwensing. Soms door moslims aangekeken met een afkeurende blik. Feminist, hippie. En nu dus voor het eerst uitgescholden voor skinhead.

Ik vind het wonderlijk hoe dit werkt. En eerlijk gezegd ook heel treurig anno 2020. Zeker als moeder van een dochter en een zoon. Vanaf het begin hamer ik op gender gelijkwaardigheid bij mijn kinderen, maar de praktijk van alledag op crèche, school, sportclubs, winkels of waar dan ook is soms ronduit stuitend in mijn ogen.
Mijn dochter heeft een hekel aan haren kammen en elastiekjes en kiest daarom voor kort haar. En omdat ze het mooi vindt. Het kan zijn dat ze door mijn voorbeeld beïnvloed is, maar ik zeg haar vaak genoeg dat ze ook voor lang mag gaan. Net als mijn zoon die mag kiezen tussen kort of lang. Hoe minder keurslijven om aan te voldoen, des te beter wat mij betreft.

Maar goed, mijn dochter wordt minstens 3x per dag als jongen aangesproken. Zelfs als ze roze draagt, zelfs met een jurk aan (echt gebeurd in de supermarkt!). Nu is ze duidelijk geen poppetje – ook niet in haar gedrag – maar ik verbaas mij werkelijk waar over het cliché beeld in onze samenleving. Ook bij de meeste kinderen trouwens.
Al moet ik zeggen dat ik zeker ook positieve reacties krijg. Vrouwen die het juist heel stoer of gewoon mooi vinden. En een enkele man die het ook echt gaaf vindt, die wel houdt van een sterke zelfbewuste vrouw die haar eigen keuzes maakt. Stuk voor stuk mensen met een open blik op het leven, die zelf ook hun eigenzinnige weg gaan.

Er is echter nog een wereld te winnen. Een nieuwe wereld met minder nadruk op mannelijk en vrouwelijk. Met minder keurslijven van religies, mode en sociale verhoudingen. Met meer gemeenschappelijkheid, en meer menselijkheid. Met heel veel meer gelijkwaardigheid voor iedereen. Alle kleuren, geuren en smaken van gewoon mensen die samen in openheid leven en zorgen voor elkaar en onze wereld.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *