Jeugdtrauma

Op mijn tiende kwam mijn stiefvader plots bij ons wonen. Een echte Hollander bij ons in Vlaanderen. Dat bracht vele veranderingen met zich mee, groot en klein.

Het meest schokkende voor mij in het dagelijkse leven was zijn eetcultuur. Hij was opgegroeid in een arbeidersgezin met elke dag Hollandse pot: aardappels, vlees en groenten. Het liefst zo platgekookt mogelijk ten behoeve van ‘het prakken’ tot een zachte gemengde substantie overgoten met, jawel, vleesjus.  Daarna kon de hele maaltijd lekker makkelijk naar binnen worden geschoven.

Vol ongeloof keek ik met grote ogen wat er ineens op mijn bord lag, en vooral wat hij daar aan de overkant van de tafel mee deed. Mijn verontwaardiging was immens: ik mocht al die jaren niet ‘spelen met mijn eten’ en nu prakte hij alles tot moes! Zo at ik bijvoorbeeld graag eerst de binnenkant van mijn aardappelkroketje op door ze leeg te schrapen met mijn mes om daarna de lege krokante omhulzing op te peuzelen, maar daar kreeg ik steevast commentaar op.

En NU DIT!? Hij wel!?

Bovendien kookte mijn moeder zonder protest – en zonder overleg met mij en mijn broer – ineens allerlei dingen die ik nog nooit had gegeten…en die ons kinderen zeker niet konden bekoren zonder slag of stoot! Op mijn bord verschenen boerenkoolstamppot, andijviestamppot, zuurkoolstamppot, rookworst, tuinbonen en capucijners. Pannen vol bloemige doorgekookte aardappels, liters vleesjus en dus al die nieuwe groenten… Ik was al geen goede eter als kind, dit ging te ver!

Verse tuinbonen (mits niet te volgroeid en dus taai) en andijvie kwamen al gauw aan mijn favoriete zijde, in tegenstelling tot de rest van het bovenstaande lijstje. Heel lang heb ik het weten te weren uit mijn volwassen leven en van de tafel in mijn eigen huis.

Ondertussen leer ik mijn eigen kinderen zuurkoolstamppot eten, omdat hun vader dat heel lekker kan klaarmaken. Al blijft het mijn minst favoriete van alle ‘potten’. Boerenkool uit mijn eigen moestuin heeft sinds een jaar of drie wel echt mijn hart gestolen. Tja, het smaakt echt beter als je zelf die zaadjes met liefde hebt opgekweekt en de plantjes in een paar maanden tijd tot mega planten hebt verzorgd.

Rookworst eet ik nog altijd liever in de vegatarische en/of magere variant, en sowieso met mate. Op de ‘gewone’ versie ben ik nog steeds niet dol, veel te zout. En de verbanning op vleesjus blijft eeuwig van kracht wat mij betreft, jakkes!

Van het laatste Hollandse pot jeugdtrauma ben ik sinds vorige week verlost. Al 35 jaar draait mijn maag om bij het woord ‘capucijners’. Als kind propte ik die dikke droge melige bollen kokhalzend naar binnen omdat het moest en zwoer later dat ze nooit of te nimmer nog op mijn bord zouden belanden! Dus wat mij betreft kwamen ze ook onze moestuin niet in…

Tot dit jaar. Ik besloot ze nog een kans te geven, een leven lang leren nietwaar, zoveel mensen waren er lyrisch over…

DUS, afgelopen weekend de eerste oogst van het jaar, van mijn leven. En het moet gezegd, als je ze vroeg oogst zijn ze werkelijk waar niet te versmaden! Super sappige jonge verse bolletjes die licht gaar bijna smelten in je mond.

Heel gauw de rest oogsten, zodat ze niet te groot en taai groeien!

Mijn dochter was direct verkocht, mijn zoon dacht daar anders over. Maar ach, die heeft gewoon wat moeite met nieuwe onbekende dingen. Bovendien krijgt hij ze met pasta en verse courgette uit de moestuin en hoeft hij ze niet te prakken met vieze vleesjus…dus loopt hij vast geen jeugdtrauma op zoals ik 🙂

Ik kan er in elk geval weer eentje wegstrepen op mijn 44e!

2 Reacties

  1. Els

    Heerlijk om te lezen Eef. Je schrijft humoristisch. En ik ken de stiefvader, dat maakt t extra bijzonder. Alle goeds

    Antwoord
    • info@levensklunzenaar.com

      Hey wat leuk! Dankjewel. Sorry voor mijn late reactie, jouw reactie was verdwenen in de spambox.. Jij ook alle goeds!

      Antwoord

Laat een reactie achter voor info@levensklunzenaar.com Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *